...

O çelimsiz ve kuru ağaç bir anda devasa bir tabiat harikasına dönüşmüştü.Gözlerimi başka bir noktaya odaklamam imkansız olmuştu.Olanlar karşısında o kadar çok etkilenmiştim ki,düşüncelerim sadece ne düşündüğümü ne düşünebileceğimi düşünmek gibi saçma ve anlamsız bir konuyla meşgul oluyordu.Bu dikkatli bakışlar olanları anlayabilmek içinmiydi yoksa çok farklı bir duygunun etkisenden kurtulamıyormuydum...

Gözlerimi biraz kıstığımda sanki bir sima canlanmıştı o büyük ve haşmetli gövdede.Allahım deliriyor muydum,aklımı yitirmek istemiyordum ama bir yandanda kendimi almak,etkilenmemek imkansızlaşmaya daha da yaklaşıyordu...Peki ya şimdi?bu duyduğum seste gerçekmiydi...Evet evet böyle bir sesi uydurmam imkansızdı ama ne diyordu,neden anlamıyordum.Bir taraftan aklımı yitirdiğimi düşünürken bir taraftanda ağaca yaklaşmamaları için ayaklarımı kontrol edemez olmuştum.Her attığım adımla birlikte sesin dahada derinleştiğini kafatasımın her köşesinde hissedebiliyordum.Korkuyor muydum,o yüzden mi gözlerimi kapatma ihtiyacı duymuştum...

Sanırım artık oradaydım.Bunu hissettiren ayaklarımın durması değil,ruhumdaki o korkunç büyüklük ve derinlikteki histi.Gözlerimi yavaş yavaş aralamaya başladığımda vücudumun her köşesindeki farklı duygu ve hisler birlik olup korkuya dönüşüvermişti.İşte bu imkansızdı.Karşımda sadece kupkuru dalları ve çürük gövdesiyle bambaşka bir ağaç vardı.Neden yaklaşmak istediğim herşey bir anda kayboluyordu.Neden hiçbirşey o ufacık umudun yeşermesine izin vermiyordu.Umutlarımı saman alevine çeviren şeyin sebebi neydi ve ben buna neden engel olamıyordum...

Arkamı dönüp gitmeye başladığımda bir an duraksayıp 'neden' sorusunu bir kez daha içimden tekrarlama gereği duydum.Her adımımla birlikte solan onca çiçek ve her çiçekle beraber içimden eksilen umut duygusu...

Yürümem güçleşmeye başlamıştı.Aciz bedenimdeki çaresiz ruhumunda beni terk edeceğini hissine kapıldım.Güçlü olmam gerekiyordu ama yapamadım.İsyankar bir ses tonuyla 'neden' diye haykırdım,sesimin uçsuz bucaksız evrende yankılanmasını isyen bir duyguyla...

Evet bu ses tanıdıktı.Az önce bir anda ölüp giden koca ağaç bana yine seslenmişti ve 'neden' soruma karşılık olsa gerek bana sadece 'SEN' dedi...