Karanlığın yıldızları hapsettiği bir akşamda,gökyüzüne bakıp sonsuzluğu görmeye çalışırken aklımıza gelen ilk şey,hayatımızda iyi yada kötü büyük yer etmiş şeylerden bir tanesidir muhakkak.Eğerki bu bir sorunsa,bunu yine en güzel,bakışlarımızı değiştirmeden,karanlığa,boşluğa bakarak çözebiliriz.Uçsuz bucaksız gökyüzünde,uzağa bakmaya çalıştıkça küçüklüğümüzü fark ederiz.Büyüklüğün içinde küçüldükçe,önemsizliği,gereksizliği ve hayatın aslında sadece birkaç saniyeden ibaret olduğunu öğreniriz.En büyük sevinçlerimiz,en büyük üzüntülerimiz,en uçta yaşadığımız her duygu,sadece birkaç saniyede patlar.Sonra yine normal değerlerde o duyguyu ya yaşarız,ya unutulup gider.Ama farklı duygularda nirvanayı tattığımız zamanların toplamı,hayatta olduğumuz zamanın çok küçük bir kısmıdır.Öleceğimizi anladığımız zaman,o kadar kısa bir zamanda hayatımızın gözlerimizin önünden geçebilmeside,belkide bu yüzden mümkündür.Eğerki son nefesini verirken aklına gelmeyecek bir sorunun içindeysen...boşver gitsin...
